Si toca hacer una revolución (política, vital o de cualquier tipo), qué mejor día que un 25 de abril para ponerla en marcha. Aunque la empezases el 24 por la noche. Aunque a algunos les cueste entenderla. Y aunque hayas necesitado mucha valentía para llevarla a cabo.30-abr-2008
Revolución
Si toca hacer una revolución (política, vital o de cualquier tipo), qué mejor día que un 25 de abril para ponerla en marcha. Aunque la empezases el 24 por la noche. Aunque a algunos les cueste entenderla. Y aunque hayas necesitado mucha valentía para llevarla a cabo.22-abr-2008
No os fieis...
Hace unos días llegó a la Casa da Collona una invitación de La Marquesa de Merteuil, vía Veca, para participar en un nuevo blog colectivo que nace con un único objetivo: hablar sobre violencia machista. Se llama «Prohibido callar». Podeis entrar aquí.Creo que sobre este tema es difícil decir algo nuevo. Al contrario, cada día que pasa me recuerda más a los accidentes de tráfico. Muere gente a diario. Pero ya casi lo consideramos inevitable, hasta el punto de habernos insensibilizado.
En lo personal, mi único consejo es que desconfieis. Y no me refiero sólo a los posibles maltratadores, sino a las víctimas. Los dos casos que conozco son muy próximos, demasiado. Y en ambos, las mujeres eran (son) fuertes, de armas tomar. Chicas decididas y con las cosas claras. Pero tuvieron la mala suerte de topar con dos auténticos hijos de puta que, a base de chantaje psicológico, terminaron por anularlas. A una, poniéndole la mano encima. Y a la otra, con la amenaza de hacerlo.
20-abr-2008
Duda
Según la RAE, «suspensión o indeterminación del ánimo entre dos juicios o dos decisiones, o bien acerca de un hecho o una noticia». Parece que Alaska sabe algo del tema, quien lo diría...
Este video va para las personas con dudas y, especialmente, para quien las tiene eternas. Ánimo.
...y feliz semana a tod@s
Este video va para las personas con dudas y, especialmente, para quien las tiene eternas. Ánimo.
...y feliz semana a tod@s
19-abr-2008
O (urbanístico) mundo ao revés
Sei que hai unha persoa que me odiará por falar das famosísimas Normas do Hábitat Galego (NHG), un decreto aprobado pola Consellería de Vivenda que ten enfurruñados a promotores, construtores, alcaldes, algúns arquitectos, algúns aparelladores, gardas forestais e cantantes de opereta. Tamén protestou a oposición. A súa proposta? Botala abaixo. Bravo por eles.Esta nova norma substitúe a unha de 1992 que permitía, entroutras lindezas, construir pisos de 26 metros cadrados. Agora marca un mínimo de 40. Deixará aberta a porta para que se fagan pisos relativamente pequenos. ¿E os de antes? Pouco menos que inconstitucionais.
Faime gracia a rebelión social ao respecto. Todos a una contra Teresa Táboas, unha das poucas que se ten atrevido a dicir que xa está ben de forrarse a base de hipotecar mileuristas durante 40 anos, para que compren un fogar onde non poden cruzarse dúas persoas no pasillo. Seguro que coñecedes a alguén que está feliz co seu novo piso. Aínda que o terá que pagar ata o 2047. E non poida meter unha mesa na cociña, porque non cabe.
Parece o mundo ao revés. Todos en contra dun decreto que esixe cousas elementais, como a obriga de deixar un oco para o ascensor, algo que na miña casa familiar xa non é posible porque a ninguén se lle ocorreu facelo. Igual habería que chamar aos especuladores, para que boten unha man o día que a señoriña maior do terceiro A non poida subir as escaleiras ela soa.
(Máis sobre as NHG, aquí ou aquí)
17-abr-2008
El vecindario de la casa da collona
No pretendo empezar una competición, estimados lectores, para ver quién tiene unos vecinos más raros y estrambóticos. Sólo cuento esto para que solteis vuestra sincera opinión y saber así si le doy demasiada repercusión al tema. Apenas conozco a tres inquilinos, y dos de ellos me desconciertan.La primera es una chica, de treinta y pocos. Tiene problemas para tender la ropa. De ahí que, por segunda vez en pocas semanas, se le haya caído en mi tendedero un babero y un tanga. Sí, al mismo tiempo. Y no es que lo vea incompatible, porque las madres jóvenes tienen todo el derecho del mundo a utilizar la lencería que le plazca. Pero entendereis que no me siento capacitado para subir a devolver sus descuidada ropa interior. Y ella, por el momento, tampoco baja.
La segunda es una pareja. Su nómina a fin de mes intuyo que es abultada, teniendo en cuenta que uno de sus dos cochecitos es un pelín más grande que el tiburonciño. Y sin embargo, coincido todas las mañanas con ellos en el ascensor y él nunca lleva zapatos. Ambos van trajeados, de punta en blanco. Ella, con sus zapatos de precio astronómico. Él, con sus pantuflas. Se montan en el Porsche y se van. ¿Tendrá un zapatero en el garaje?
15-abr-2008
De película (II). Sinceridad
13-abr-2008
Vivan las tonalidades grises
Empiezo a escribir, miro el último post y me asombro de que he estado un mes sin escribir nada. La desidia y la pereza han triunfado, lo siento...Aunque parezca extraño, en esta historia no hubo final feliz pero sí un camino intermedio. Igual era demasiado pedirle que mandase al carajo una relación estable por una corazonada, quién sabe. Pero antes de intentar imponer mi felicidad a la de otra persona, conviene pensar las cosas tres o cuatro veces. Y antes de perder a alguien para siempre -no sería la primera vez-, es cuando más valiosos se vuelven los colores grises. Ni blanco, ni negro.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


